Η νίκη του Άρη επί της Μπούργος με 93-80 δεν είναι απλώς ακόμη ένα θετικό αποτέλεσμα στο ξεκίνημα της ευρωπαϊκής του πορείας. Είναι μία βραδιά που μπορεί να αποτελέσει οδηγό για το τι θέλουν να δημιουργήσουν οι «κιτρινόμαυροι» τη φετινή σεζόν. Γιατί όταν ο Άρης έχει αυτοπεποίθηση, ένταση και ένα Παλέ που βράζει, τότε μπορεί να κοιτάξει στα μάτια οποιονδήποτε.
Υπάρχουν νίκες που προσθέτουν απλώς έναν αριθμό στη βαθμολογία και υπάρχουν βραδιές που σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάτι αρχίζει να χτίζεται. Η επικράτηση απέναντι στην Μπούργος ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Και δεν είναι τόσο το τελικό 93-80. Είναι κυρίως ο τρόπος. Ο Άρης του πρώτου ημιχρόνου ήταν η ομάδα που θέλει να βλέπει ο κόσμος του. Επιθετικός, αποφασιστικός, γεμάτος ενέργεια και χωρίς ίχνος φόβου απέναντι σε έναν ισπανικό αντίπαλο. Το 53-30 του ημιχρόνου δεν προέκυψε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα της διάθεσης των «κιτρινόμαυρων» να επιβάλουν από το πρώτο λεπτό τους δικούς τους κανόνες.
Το σημαντικότερο κέρδος είναι η νοοτροπία
Ο Άρης δεν περίμενε να δει τι θα κάνει η Μπούργος. Την ανάγκασε να προσαρμοστεί εκείνη πάνω του. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να κρατήσει από τη συγκεκριμένη βραδιά. Μία ομάδα που θέλει να δημιουργήσει ξανά ευρωπαϊκές φιλοδοξίες δεν μπορεί να αντιμετωπίζει το Παλέ απλώς ως την έδρα στην οποία παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της.
Πρέπει να το μετατρέψει σε πραγματικό πλεονέκτημα. Και απέναντι στην Μπούργος είδαμε ακριβώς αυτό. Κόσμος και ομάδα έγιναν ένα, η ένταση πέρασε από την εξέδρα στο παρκέ και ο αντίπαλος αισθάνθηκε από νωρίς ότι για να φύγει από τη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα θα έπρεπε να περάσει μία εξαιρετικά δύσκολη βραδιά.
Ο Άρης χρειάζεται ξανά προσωπικότητα
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη ιδιαίτερα θετικό. Οι Θεσσαλονικείς έδειξαν ότι διαθέτουν παίκτες που μπορούν να βγουν μπροστά.
Ο Ντιμιτρίεβιτς ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε τέτοιες ευρωπαϊκές αναμετρήσεις χρειάζεσαι προσωπικότητες. Παίκτες που όταν η μπάλα αρχίζει να «βαραίνει», δεν ψάχνουν πού θα την πασάρουν για να απαλλαγούν από την ευθύνη.
Την κρατούν.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται ο Άρης εάν θέλει να κάνει το επόμενο βήμα. Δεν αρκεί η φανέλα, ούτε μπορεί η ιστορία να κερδίσει παιχνίδια το 2026. Χρειάζεται ποιότητα, χαρακτήρας και ένα σύνολο που πιστεύει πραγματικά ότι μπορεί να κερδίσει.
Με τον Γκάλη εκεί, η εικόνα είχε τον δικό της συμβολισμό
Και φυσικά υπήρχε ο Νίκος Γκάλης.
Δεν χρειάζεται να φορτώσουμε μία νίκη της κανονικής περιόδου με υπερβολικούς ιστορικούς συμβολισμούς. Όμως η εικόνα του Γκάλη στις εξέδρες ενός γεμάτου Παλέ, την ώρα που ο Άρης πραγματοποιούσε μία τόσο πειστική ευρωπαϊκή εμφάνιση, είχε αναπόφευκτα κάτι ξεχωριστό.
Για μία ομάδα που κουβαλάει τόσο βαριά ευρωπαϊκή κληρονομιά, τέτοιες εικόνες θυμίζουν πρωτίστως τι σημαίνει Άρης για το ελληνικό μπάσκετ.
Το ζητούμενο, βέβαια, δεν είναι να ζει από τις αναμνήσεις του.
Το ζητούμενο είναι να δημιουργήσει καινούργιες.
Να γίνει η Μπούργος ο κανόνας και όχι η εξαίρεση
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη πρόκληση.
Μία μεγάλη εμφάνιση μπορεί να κάνει οποιαδήποτε ομάδα. Η πραγματική πρόοδος φαίνεται όταν αυτή η εικόνα αποκτά διάρκεια.
Ο Άρης δεν χρειάζεται να αποδείξει από τον Οκτώβριο ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Χρειάζεται όμως να αποδείξει ότι βραδιές σαν αυτή απέναντι στην Μπούργος δεν θα αποτελούν πυροτεχνήματα.
Αν καταφέρει να διατηρήσει αυτή την ένταση, να βελτιώσει τις αδυναμίες του και κυρίως να κάνει ξανά το Παλέ μία έδρα από την οποία κανένας αντίπαλος δεν θα περνά εύκολα, τότε μπορεί να δημιουργήσει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Γιατί ο Άρης δεν χρειάζεται άλλες αναδρομές στο ένδοξο παρελθόν του.
Χρειάζεται ένα παρόν που θα κάνει τον κόσμο του να αρχίσει ξανά να ονειρεύεται. Και το 93-80 απέναντι στην Μπούργος ήταν μία πολύ καλή αρχή.
