Υπάρχουν ομάδες που μετρούν την ιστορία τους με τίτλους, νίκες και τρόπαια. Υπάρχουν όμως και ομάδες που έχουν αφήσει τόσο βαθύ αποτύπωμα στο άθλημά τους, ώστε η παρουσία τους και μόνο να κουβαλά κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα αποτέλεσμα. Ο Άρης ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Και όσα συνέβησαν απέναντι στον Παναθηναϊκό δεν ήταν απλώς μία μεγάλη νίκη. Ήταν μια ηχηρή υπενθύμιση ότι ο Αυτοκράτορας είναι εδώ!
Για πολλά χρόνια, το ελληνικό μπάσκετ έμαθε να ζει με έναν Άρη που περισσότερο θυμόταν το ένδοξο παρελθόν του παρά διεκδικούσε το μέλλον του. Μια ομάδα που κάποτε γέμιζε τα σπίτια κάθε Πέμπτη βράδυ, που έκανε μια ολόκληρη χώρα να αγαπήσει την πορτοκαλί μπάλα, που με τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη έγραψε ιστορία και δημιούργησε μια μπασκετική αυτοκρατορία.
Αυτός ο Άρης δεν μπορεί να συμβιβάζεται με τον ρόλο του κομπάρσου. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ομάδα που απλώς συμπληρώνει το πρόγραμμα του πρωταθλήματος. Και κυρίως, δεν μπορεί να αποδέχεται ότι το ταβάνι του είναι μια αξιοπρεπής εμφάνιση απέναντι στους δύο μεγάλους της Αθήνας.
Ο Άρης γεννήθηκε για να πρωταγωνιστεί. Και αυτό ακριβώς άρχισε να θυμίζει ξανά.
Δεν νίκησε απλώς τον Παναθηναϊκό, του έστειλε μήνυμα
Η επικράτηση απέναντι στον Παναθηναϊκό είχε ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο εξαιτίας του μεγέθους του αντιπάλου, αλλά κυρίως λόγω της νοοτροπίας που παρουσίασαν οι «κιτρινόμαυροι».
Ο Άρης δεν μπήκε στο παρκέ για να θαυμάσει τα αστέρια του Παναθηναϊκού. Δεν έδειξε φόβο απέναντι στο ακριβότερο ρόστερ, ούτε αντιμετώπισε το παιχνίδι σαν μια ευκαιρία να αποκομίσει απλώς θετικές εντυπώσεις.
Μπήκε για να κερδίσει. Πίστεψε στη νίκη, πάλεψε για κάθε κατοχή και έδειξε ότι η φανέλα με τον θεό του πολέμου στο στήθος εξακολουθεί να έχει βάρος.
Απέναντί του βρέθηκε ένας Παναθηναϊκός γεμάτος ποιότητα, με τεράστιες οικονομικές δυνατότητες και υψηλούς στόχους. Όμως το μπάσκετ δεν παίζεται με τα συμβόλαια, ούτε οι νίκες εξασφαλίζονται από τα ονόματα. Και ο Άρης φρόντισε να το υπενθυμίσει με τον πιο εμφατικό τρόπο.
Το Αλεξάνδρειο πρέπει να γίνει ξανά το φόβητρο της Ευρώπης
Υπάρχουν γήπεδα που φιλοξενούν αγώνες και υπάρχουν γήπεδα που κουβαλούν ιστορία. Το Αλεξάνδρειο είναι κάτι περισσότερο από μια μπασκετική έδρα. Είναι ένα σύμβολο μιας εποχής που η Θεσσαλονίκη αποτελούσε την πρωτεύουσα του ελληνικού μπάσκετ.
Ο κόσμος του Άρη δεν ξέχασε ποτέ. Ακόμη και στις δυσκολότερες περιόδους, όταν τα οικονομικά προβλήματα και οι αγωνιστικές απογοητεύσεις διαδέχονταν το ένα το άλλο, παρέμεινε εκεί.
Αυτός ο κόσμος αξίζει να ονειρεύεται ξανά.
Αξίζει να βλέπει την ομάδα του να κοιτάζει τους μεγάλους αντιπάλους στα μάτια. Να πηγαίνει στο γήπεδο γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα περάσει εύκολα. Να ζει ξανά ευρωπαϊκές βραδιές που θα θυμίζουν την εποχή κατά την οποία ο Άρης αποτελούσε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την ήπειρο.
Η επιστροφή του Αυτοκράτορα δεν θα ολοκληρωθεί με μία νίκη. Θα ολοκληρωθεί όταν το Αλεξάνδρειο γίνει ξανά μια έδρα που θα προκαλεί πραγματικό φόβο σε κάθε αντίπαλο.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο δύο ομάδων
Για χρόνια, η συζήτηση γύρω από το ελληνικό μπάσκετ περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Οι δύο «αιώνιοι» συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος του ενδιαφέροντος, των χρημάτων και της δημοσιότητας.
Όμως ένα πραγματικά δυνατό πρωτάθλημα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε δύο συλλόγους.
Χρειάζεται έναν ισχυρό Άρη. Χρειάζεται μια Θεσσαλονίκη που θα διεκδικεί ξανά τίτλους. Χρειάζεται περισσότερες ομάδες με φιλοδοξίες, κόσμο, ανταγωνιστικότητα και όραμα.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να ξαναβρεί εκείνο το στοιχείο που έκανε το ελληνικό μπάσκετ ξεχωριστό: την αίσθηση ότι σε κάθε μεγάλο παιχνίδι μπορεί να συμβεί το απρόβλεπτο.
Η αγωνιστική αναγέννηση του Άρη δεν αφορά μόνο τους φίλους του. Είναι μια εξέλιξη που μπορεί να ωφελήσει ολόκληρο το ελληνικό μπάσκετ.
Η μεγαλύτερη νίκη θα είναι η διάρκεια
Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό μιας μεγάλης βραδιάς. Οι αυτοκρατορίες δεν χτίζονται μέσα σε σαράντα λεπτά. Χρειάζονται σχέδιο, σταθερότητα, σωστές επιλογές, οικονομική συνέπεια και αγωνιστική συνέχεια.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα για τον Άρη.
Να μετατρέψει μια μεγάλη νίκη σε αφετηρία. Να μην αρκεστεί στο ότι λύγισε τον Παναθηναϊκό, αλλά να απαιτήσει από τον εαυτό του ακόμη περισσότερα. Να αποκτήσει ξανά τη νοοτροπία μιας ομάδας που δεν πανηγυρίζει απλώς τις εκπλήξεις, αλλά χτίζει τις προϋποθέσεις για να πάψουν οι μεγάλες νίκες να θεωρούνται εκπλήξεις.
Γιατί ο πραγματικός Άρης δεν είναι εκείνος που κερδίζει μία φορά τον Παναθηναϊκό ή τον Ολυμπιακό και το θυμάται για χρόνια.
Ο πραγματικός Άρης είναι εκείνος που μπαίνει στο παρκέ απέναντι σε οποιονδήποτε και θεωρεί ότι μπορεί να νικήσει.
Ο Αυτοκράτορας δεν ζητά άδεια για να επιστρέψει
Το ελληνικό μπάσκετ έχει αλλάξει. Τα οικονομικά μεγέθη είναι διαφορετικά, ο ανταγωνισμός έχει γίνει σκληρότερος και η απόσταση από την κορυφή δεν καλύπτεται εύκολα.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν αγοράζεται και δεν δημιουργείται από τη μια ημέρα στην άλλη: η ιστορία, η ταυτότητα και η ψυχή ενός συλλόγου.
Και ο Άρης τα διαθέτει όλα.
Η νίκη επί του Παναθηναϊκού μπορεί να αποδειχθεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα αποτέλεσμα της κανονικής περιόδου. Μπορεί να αποτελέσει το σημείο από το οποίο μια ολόκληρη ομάδα θα αρχίσει να πιστεύει ξανά στον εαυτό της.
Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Θα υπάρξουν δυσκολίες, ήττες και πισωγυρίσματα. Αλλά για πρώτη φορά, η κουβέντα δεν χρειάζεται να αφορά μόνο όσα έκανε κάποτε ο Άρης. Μπορεί να αφορά και όσα είναι ικανός να κάνει από εδώ και πέρα.
Γιατί ο Αυτοκράτορας δεν επέστρεψε για να γίνει μια όμορφη ανάμνηση του παρελθόντος. Επέστρεψε για να θυμίσει ότι η θέση του είναι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές.
Και αν αυτή η νίκη αποτελέσει την αρχή μιας νέας εποχής, τότε ίσως σε μερικά χρόνια να κοιτάζουμε πίσω και να λέμε ότι εκείνο το βράδυ απέναντι στον Παναθηναϊκό δεν είδαμε απλώς τον Άρη να κερδίζει.
Είδαμε τον Αυτοκράτορα να σηκώνεται ξανά από τον θρόνο του.
