O έμπειρος πάουερ φόργουορντ μίλησε στο Man to Man Powered by Stoiximan για την τρίτη «θητεία» του στο σύλλογο των δυτικών προαστείων, μετά την παρουσία του το 2016 και το 2022, τη βαθύτερη προσωπική του αναζήτηση, αλλά και τη στιγμή που, αν μπορούσε, θα άλλαζε.

Επίσης, θυμήθηκε την παρουσία του στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού στο ξεκίνημα της αθλητικής πορείας του, το καλύτερο συναίσθημα που έχει νιώσει και τη συμβουλή του πατέρα του, Στέλιου Γκιουζέλη.

Μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

-Ο λόγος για τον οποίον αποφάσισε να επιστρέψει για τρίτη φορά στο Περιστέρι Betsson:

«Ήταν η επιθυμία να ολοκληρώσω κάτι που είχε μείνει στη μέση. Για μένα το Περιστέρι είναι ένα πολύ γνώριμο περιβάλλον. Είναι ένας σύλλογος ο οποίος όλα τα χρόνια προσπαθεί να δώσει ευκαιρίες, κυρίως στους Έλληνες παίκτες. Το κίνητρο, πόσω μάλλον τώρα με τον κόουτς Ξανθόπουλο, να αποδείξουν τι μπορούν να κάνουν.

Στη δεύτερη θητεία μου στην ομάδα δεν μπόρεσα να κάνω την επιθυμία μου πραγματικότητα γιατί είχα φύγει στη μέση της σεζόν. Επέστρεψα να την κάνω τώρα».

-Τι περισσότερο μπορεί να προσφέρει στην ομάδα από τις προηγούμενες δύο φορές:

«Σίγουρα έχω περισσότερη ενέργεια. Θέλω να βοηθήσω την ομάδα και τους συμπαίκτες μου ώστε να γινόμαστε πάντα καλύτεροι και να κερδίζουμε τα παιχνίδια. Έρχομαι πιο έμπειρος μετά από μια γεμάτη θητεία στον Άρη. Μια ομάδα με πολύ κόσμο, πολλές προσδοκίες και μεγάλη πίεση. Με βοήθησε πάρα πολύ να καταλάβω τι μπορώ να προσφέρω μέσα στο γήπεδο».

-Τι έχει αλλάξει στον άνθρωπο Γιώργο Γκιουζέλη:

«Έχουν αλλάξει πολλά. Πλέον είμαι παντρεμένος, κάτι το οποίο με βοηθάει να μένω ήρεμος.

Έχω συζητήσει πολλές φορές με τον εαυτό μου. Το πιο σημαντικό είναι ότι πάντα (καταφέρνω να) έχω μια ηρεμία, ώστε την ώρα του παιχνιδιού, όταν οι παλμοί είναι υψηλοί, να προσπαθώ να σκέφτομαι καθαρά και να βοηθάω εμένα και τους συμπαίκτες μου.

Υπήρχαν στιγμές που, όταν κάτι δεν πήγαινε καλά μέσα σε ένα παιχνίδι και ερχόταν η δεύτερη ευκαιρία, εγώ σκεφτόμουν την προηγούμενη, με αποτέλεσμα να χάνω αυτή που είχα μπροστά μου εκείνη τη στιγμή.

Μετά τα παιχνίδια, όταν τα έβλεπα ξανά, καταλάβαινα ότι όταν πήγαινε κάτι λάθος (μέσα στον αγώνα) δεν προχωρούσα στην επόμενη φάση και σκεφτόμουν τι είχα κάνει στην προηγούμενη. Αυτό, στην πορεία του παιχνιδιού δεν με βοηθούσε. Έτσι, κάθισα και δούλεψα πολύ πάνω σ’ αυτό το κομμάτι. Ήταν κάτι που βοήθησε να πάω παρακάτω και να μπορώ πλέον να είμαι πιο ήρεμος και πιο αποδοτικός».

-Αν απολαμβάνει πλέον το μπάσκετ:

«Το απολαμβάνω πάρα πολύ γιατί μετά από πολλά χρόνια είμαι και πάλι στο σπίτι μου.  Νομίζω ότι ο χώρος και η ευκαιρία που μου έχει δώσει ο κόουτς Ξανθόπουλος στο Περιστέρι, είναι κάτι που έψαχνα. Προσπαθώ μέρα με τη μέρα να δουλεύω περισσότερο για να μπορέσω να ανταπεξέλθω».

-Τι έμαθε και τι κρατάει μέχρι σήμερα από την περίοδο όπου ήταν αθλητής στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού:

«Έμαθα ότι δεν σου χαρίζεται τίποτα αν δεν δουλέψεις! Αν θέλεις να πετύχεις, πρέπει να δουλέψεις!

Κάποια στιγμή συμμετείχα για πρώτη φορά στην προετοιμασία της ανδρικής ομάδας. Θυμάμαι τότε, στην πρώτη προπόνηση, όλα τα παιδιά είχαν πάει νωρίτερα να κάνουν τα ατομικά προγράμματα τους στο γήπεδο ή στο γυμναστήριο και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα πώς δούλευαν οι παίκτες. Κάποιοι είχαν καθίσει και μετά το τέλος της προπόνησης και συνέχιζαν.

Ήταν μια περίοδος όπου στην ανδρική ομάδα ήταν ο Φώτσης και ο Διαμαντίδης. Στην πρώτη προπόνηση ήμουν πολύ αγχωμένος γιατί θα έβλεπα από κοντά ανθρώπους που μέχρι τότε τους έβλεπα στην τηλεόραση. Κάποιοι από αυτούς ήταν, μεταξύ άλλων παικτών, πρότυπά μου.

Θυμάμαι την πρώτη γνωριμία μου με τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ήμασταν στα βοηθητικά (γήπεδα) του ΟΑΚΑ. Ήρθε, κάναμε μια χειραψία και μου είπε: “εγώ είμαι ο Δημήτρης”. Μου φάνηκε λίγο περίεργο γιατί όλοι γνώριζαν ποιος είναι. Ένιωσα πάρα πολύ καλά όμως, γιατί αυτό μου έδειξε ότι μπορεί μέσα στο γήπεδο και από την οθόνη μιας τηλεόρασης κάποιοι (αθλητές) να φαίνονται διαφορετικοί, αλλά στην ουσία είναι άνθρωποι».

-Πόσο βοήθησε στην εξέλιξή του το γεγονός ότι στο παρελθόν ήταν σε ομάδες οι οποίες αγωνίζονταν σε διαφορετικές κατηγορίες:

«Η πρώτη μου εμπειρία ήταν σε μια ομάδα η οποία αγωνιζόταν στη Β’ Εθνική και η χρονιά δεν κύλησε όπως ήθελε. Υποβιβάστηκε…

Υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές, αλλά νομίζω ότι μέσα από τέτοιες καταστάσεις βγαίνεις πιο δυνατός. Τις επόμενες χρονιές αγωνίστηκα ξανά στη Β’ Εθνική και σιγά σιγά ανέβαινα».

-Την καλύτερη στιγμή που έχει κρατήσει από τις ομάδες στις οποίες έχει αγωνιστεί:

«Με τον Άρη στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Ήταν η πρώτη φορά που το έζησα. Είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπεις τον αγώνα (Άρης -ΠΑΟΚ) στην τηλεόραση και αλλιώς να το ζεις από μέσα. Πόσω μάλλον όταν είσαι παίκτης της ομάδας.

Εύχομαι σε κάθε αθλητή να ζήσει κάποια στιγμή το συναίσθημα που ένιωσα βλέποντας το γήπεδο κατάμεστο από φιλάθλους».

-Τι θα έλεγε σήμερα στον εαυτό του σκεπτόμενος τη διαδρομή που έχει κάνει έως τώρα στο μπάσκετ:

«Δεν θα άλλαζα κάτι από τη διαδρομή που έκανα από τα χαμηλά για να φτάσω στα ψηλά. Μια από τις συμβουλές που μου έχει δώσει ο πατέρας μου ήταν ότι το να πας από τα χαμηλά στα ψηλά ίσως είναι δύσκολο. Αυτό που είναι περισσότερο δύσκολο όμως, είναι να πας από τα ψηλά στα χαμηλά. Δεν μπορείς να γυρίσεις εύκολα πίσω.

Από ‘κεί και πέρα ίσως άλλαζα κάποιες στιγμές. Νομίζω, μία από αυτές θα ήταν εκείνη στον αγώνα του Άρη με την Μπουργκ. Το περιστατικό (στο τάιμ άουτ του αγώνα) με τον κόουτς Καστρίτη. Ήταν μία πολύ κακή στιγμή! Αν μπορούσα, θα την άλλαζα. Με “ζόρισε” πάρα πολύ…».