Υπάρχουν ήττες που απλώς καταγράφονται στη βαθμολογία και υπάρχουν ήττες που αφήνουν πίσω τους απογοήτευση, θυμό και αναπάντητα ερωτήματα. Η συντριβή του Ολυμπιακού από τον Ερυθρό Αστέρα με 62-57 ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι τόσο για τη διαφορά των πέντε πόντων στο τελικό σκορ, αλλά για την αποκαρδιωτική, άχρωμη και άνευρη εικόνα που παρουσίασαν οι Πειραιώτες για το μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης.
Ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε αγνώριστος. Μια ομάδα χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς επιθετική έμπνευση, χωρίς ενέργεια και, κυρίως, χωρίς την απαιτούμενη αποφασιστικότητα. Απέναντί του δεν βρέθηκε κάποιος ανίκητος αντίπαλος, αλλά ένας Ερυθρός Αστέρας που έκανε με συνέπεια τα βασικά, έπαιξε σκληρή άμυνα και εκμεταλλεύτηκε με υποδειγματικό τρόπο κάθε αδυναμία των γηπεδούχων.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν πραγματικά εφιαλτικό. Οι μόλις 22 πόντοι που σημείωσε ο Ολυμπιακός μέχρι την ανάπαυλα αποτελούν ηχηρό καμπανάκι για μια ομάδα με υψηλές φιλοδοξίες και απαιτήσεις. Η επιθετική δυσλειτουργία ήταν εκκωφαντική, οι επιλογές απελπιστικά φτωχές και η δημιουργία σχεδόν ανύπαρκτη. Οι παίκτες έμοιαζαν εγκλωβισμένοι, αμήχανοι και ανήμποροι να αντιδράσουν στην ασφυκτική πίεση των Σέρβων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διαφορά έφτασε μέχρι τους 22 πόντους. Ένα πραγματικό αγωνιστικό χαστούκι, μια εικόνα που δεν αρμόζει σε μια ομάδα του μεγέθους και της ιστορίας του Ολυμπιακού. Η ερυθρόλευκη φανέλα έχει μάθει να συμβολίζει την υπερηφάνεια, την αυταπάρνηση και τη μαχητικότητα. Στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, όμως, αυτά τα στοιχεία εμφανίστηκαν με το σταγονόμετρο.
Η αντίδραση της τελευταίας περιόδου και η προσπάθεια επιστροφής από το -22 δεν μπορούν να διαγράψουν όσα προηγήθηκαν. Ούτε αποτελούν άλλοθι για την τραγική εικόνα των πρώτων 30 λεπτών. Ο Φουρνιέ και ο Βεζένκοβ προσπάθησαν να σηκώσουν το βάρος, όμως η αντεπίθεση αποδείχθηκε ανολοκλήρωτη. Όταν μια ομάδα χρειάζεται να κυνηγήσει μια τόσο μεγάλη διαφορά επειδή προηγουμένως έχει καταρρεύσει, το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από μερικά άστοχα σουτ.
Οι ευθύνες, ασφαλώς, δεν μπορούν να περιοριστούν σε έναν ή δύο παίκτες. Η συνολική εικόνα απαιτεί προβληματισμό, αυτοκριτική και ουσιαστική αντίδραση. Η προπονητική διαχείριση, η αγωνιστική προσέγγιση, η πνευματική ετοιμότητα και η ατομική απόδοση χρειάζονται αξιολόγηση. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να παρουσιάζεται τόσο προβλέψιμος, τόσο άτολμος και τόσο επιθετικά ακίνδυνος σε ένα παιχνίδι τέτοιας σημασίας.
Οι απαιτήσεις στον Πειραιά είναι μεγάλες και δικαιολογημένα. Η ομάδα έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια μια ισχυρή ευρωπαϊκή ταυτότητα και δεν γίνεται να αρκείται σε περιστασιακές εκλάμψεις ή σε μια ύστατη προσπάθεια να σώσει τα προσχήματα. Χρειάζεται διάρκεια, συγκέντρωση, σκληράδα και συνέπεια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Η ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι και όχι ως μια ακόμη δυσάρεστη παρένθεση που θα ξεχαστεί με την επόμενη νίκη. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι ο Ολυμπιακός έχασε. Είναι ότι για μεγάλο διάστημα έμοιαζε να μην έχει απάντηση, σχέδιο και αντίδραση. Και αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο από το τελικό 57-62.
Στον Ολυμπιακό δεν αρκεί να θυμούνται ποιοι είναι. Οφείλουν να το αποδεικνύουν στο παρκέ.
